سلام بچه ها خوبید؟ راستش توی خوابگاه هنوز وای فای من وصل نشده برای همین با لپ تاپ نمیتونم به نت وصل شم برای همین کم پست میذارم و همم وقت نمیشد الانم اومدم خونه. پست قبل گفتم بقیش و تو پست بعد میگم نمیدونم دقیق چی میخواستم بگم ولی درمورد خوابگاه و دانشگاه بود احتمالا. خوب درمورد خوابگاه مینویسم منتهی با دیدگاه ها و تجربه های الانم. خوابگاه یه اتاق هست با شش نفر از خانواده های مختلف و عادات مختلف و رفتارهای مختلف... شش نفر که یهو هرکدوم از یه جایی میان و میشن هم خونه... خوابگاه تلویزیون نداره...(تو یه ساختمون دیگست!تو ساختمون خودمونم باشه من اطلاع ندارم) خوابگاه یه یخچال داره برای دو اتاق یعنی 12 نفر... خوابگاه برای دستشویی رفتن باید یه راهرو رو بریم تا تهش... خوابگاه حموم تو زیرزمینه و ما طبقه 4 هستیم... خوابگاه بخوای غذا بگیری باید 4 طبقه ساختمون و بری پایین باید از حیاط خوابگاه بری کارت خروجتو بزنی بعد تازه وارد حیاط دانشگاه بشی و کلی بری تا سلف... خوابگاه باید رفتی حموم لباساتم بشوری... خوابگاه یعنی از لحظه ای که واردش میشی لحظه به لحظه اش حس میکنی داری بزرگتر میشی... خوابگاه و شهر د

بابای من از اون دسته باباهاست که فکر میکنه کل وظیفه پدریش اینه که یه مقدار پول بده خرج کنم

و خوردنی بخره تا شکمم و پر کنم...!

خیلی متاسفم از گفتن این حرف ولی اگه الان از من بپرسن مامانتو بیشتر دوست داری یا باباتو؟

میگم مامانمو...

نمیگم هردوشونو به یه اندازه!

آرامش من تو خونمون مامانمه...

واقعا فکر میکنم من خیلی ادم مزخرفی هستم... شاید از این نظر که انقد ضعیفم... انقدر ناشکرم... انقد غرغرو شدم... انقد که قدر هیچی و نمیدونم... انقد که همیشه دارم حسرت گذشته رو میخورم یا حسرت چیزایی که ندارم درحالی که اصلا حواسم به چیزایی که الان دارمشون نیست! دلم برای پارسال و برای کنکور تنگ شده پارسال هدف داشتم پارسال برای یه چیزی میجنگیدم ولی الان خالی شدم از هدف... فراموش کردم همه چیزایی که میخواستم رو...! تازه فهمیدم وقتی توی تلگرام یه کلمه برای مامانم تایپ میکنم دلتنگم یا داریخیرام*! چقدر غم میذارم رو دلش... الان که به هنر رسیدم حس میکنم دلم برای تجربی و کنکوری بودن و علم خوندن تنگ شده الان که به تهران رسیدم حس میکنم دلم نمیخوادش دلم میخواد بیام همین شهر خودمون یا تبریز! دانشگاهمونم دخترونست حس میکنم وارد دوره ی دوم دبیرستان شدم اصلا حس دانشجو بودن ندارم از خودم بدم میاد که چرا برای به دانشگاه تهران رسیدن یه سال دیگه نموندم! یادمه یبار داداشم گفت:دانشگاه تهران انقدری ارزش نداره که یه سال از عمرتو پاش بذاری! الانشم دانشگاه خوبی قبول شدی! فکر میکنم وقتش رسیده بزرگ شم... انگاری وقتش رسی

مي نويسم خوبم...

اما تو باور نكن!

من امشب دووم نميارمدارم دق ميكنمقلبم داره ميتركهنميتونم اينجا بمونم:(ميخوام هرروز پيش مامانم باشمهرروز بغلش كنمهرروز ببوسمشنميتونم اينجوري دووم بيارمولي اين سري به خودم قول دادم درمورد اين حالمو دلتنگي هامو دق كردنام به كسي چيزي نگمنه مامانم...نه داداش جوادم!به هيشكي!دارم خفه ميشم...تنها جايي هم كه برام مونده برا نوشتن اينجاستكانالمو همه دارن تا يه چيزي مينويسم همه حالمو ميفهمن و ميان سراغماينستاگراممو هم مامانم دارهپروفايل تلگرامم تو ديدهفقط همينجا برام مونده

اينجا زندگي به حدي رسيده كه انگار بقيه ي زندگيم حذف شده همش...

از زندگي فقط درس و دانشگاه مونده....

زندگيم به همين ميگذره!

اونم اصلا حال رسيدن به درس هارو ندارم...

معمولا فقط كلاسشو ميرم...